باشد یک روز ، سر فرصت و مجال بنویسم از خداحافظی توافقی . شاید هم از دردش ، از ردپای همیشه ماندنی اش ، از لبخند تلخ آخرین نگاهش . یک روز سر فرصت ، فکر کنم به همه فراموش شده های سهوی . به همه ندیده های محتمل . به همه گوشه های آن لبخند و آن نگاه آخر که می کوشند قوی و مغرور و شرایط را درک کننده باشند . یک روز ، بعد اینکه فکر کردم و به نتیجه رسیدم ، اگر رسیدم ؛ بیایم و بگویم که چه می شود آدم یادش می رود توی قلبش آن همه جای آبی و خلوت و خنک هست ، آن همه میل بازی و نوازش و بستنی و آب نبات قرمز هست ، آن همه سبد میوه و گلهای رنگ رنگ هست ....آدم یادش میرود و خیلی بالغ و پیر و سالخورده و فرتوت ، به توافق تن می دهد . در آغوش می گیرد ، می بوسد ، کمی گریه می کند و می گذرد . آدم یادش می رود کودکی هست که فغان می کند : نرو . که شیون می کشد و دستهای کوچکش را دراز می کند ، که چشمهایش هزاران درد برنچیدنی دارد ، که فغان می کند : نرو ...
آدم گاهی مجبور می شود از یاد ببرد ، مجبور می شود تن بدهد ، مجبور می شود پیر و خسته و سالخورده باشد ، بالغ رفتار کند ، لبخند بزند و بگوید : هر چه صلاح است .بیاید و بنویسد : صلاح بود . آدم گاهی مجبور می شود به خودش نگاه نکند ، که اگر ببیند چه میرود بر سرش ، تاب نمی آورد ؛ خب مگر آدم چیست ؟ یک آه و یک دم ! نه ؟ بعد آنقدر آه می کشی که دم را غنیمت است اصلا . دمی که می گذرد ...
باشد یک روزی فکر کنم که از کجای زندگی ، ناز چشم آدم دیگر نوازش نمی شود . هر چه هست ، واقعیت ملموس زندگی است ، حساب است و هزینه و فایده و صلاح و تن و معاشرت . هر چه که لمس کردنی ست ، دیدنی ست ، رسیدنی ست ، سیر شدنی ست . همه همین است و هیچ جز این . بعد باید یادم بیاید از کدام شب یا روز ، من هم رفتم توی جماعت پوست کلفت ها ، یا راستش نه ، گفتم منم جزء شماهام ... که دیگر کسی خراش ندهد این پوست نازک دائم به خون نشیننده را ...
پس یادم باشد بنویسم . از توافق بنویسم . از کودکی بنویسم که توافق کرد و سعیش را کرد گریه نکند . شاید هم سخت گریسته باشد ؛که آن را هم باید فکر کنم اینجا بگویم یا نه ....
وقتی نوشته ای رو می خونی که انگار همونی که می خواستی بنویسی یه جورایی دلت غنج می ره یعنی درواقع دلت می سوزه وقتی می بینی یه چیزی که تورو عذاب می ده ... مهمترین و بهترین قسمتش اینه که دیگه حتی فکر هم نمی کنی همون و می ذاری توی وبلاگت و خوشحالی که دردتو نوشتی که حالا از دردت کم می شه ...بگذریم من این روزا خوبم انقدر خوب که خواهره مثل یه مریض باهام رفتار می کنه هوامو داره نازمو می کشه حتی برای این که یه کم اوضام خوب بشه می بره همون فروشگاه که دوست دارم خرید بعد همه اش لباسهای رنگ روشن می خریم قرمز ،سفید ، سبز ، ابی یعنی فکر کن رنگ تیره هه اون بلوز بنفشه بود ... خوب می شماااا انقدر خوب که هنوز با پلاستیکش توی کمدمه و بهش دست نزدم ...
او می رود دامن کشان .من زهر تنهایی چشان
می گم باشه ... می گه می خواستم امتحانت کنم ببینم برات چقدر مهمه ... باز نگاش می کنممممممم با خودم می گم ای خداااا دیگه داره اخر دنیا می رسه نه ؟"!!( دیده بودیم به کسی بگن دوستت دارم و منتظر عکس العملش بشن اما این یکی و دیگه نه دیده بودیم نشنیده بودیم که ... خوبه ارزو به دل نمی میرم )
اینم کیک مورد علاقه من ... لیلا عزیزم برای سومین سال که تولدت رو بهت تبریک می گم و امیدوارم همیشه سالم و شاد کنار خانواده ات باشی و همیشه دوست خوب من بمونی ...
