نخست:وقتی دیدم که به پستی تن میداد تا بلندی یابد. 

دوم:آنگاه که در برابر از پا افتادگان می پرید. 

سوم:آنگاه که میان اسانی و دشواری مختار شد و اسان را برگزید. 

چهارم:آنگاه که گناهی مرتکب شد و با یاداوری اینکه دیگران نیز 

همچون او دست به گناه میزنند خود را دلداری داد. 

پنجم:آنگاه که از سر ناچاری تحمیل شده ای را پذیرفت.و شکیبایی اش را ناشی از توانایی دانست.

ششم:آنگاه که زشتی چهره اش را نکوهش کرد.حال آنکه یکی از نقاب های خودش بود. 

هفتم:آنگاه که آوای ثنا سر داد و ان را فضیلت پنداشت.